نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جدا… خواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا! پرده شرم است مانع در میان ما و دوست! شمع را فانوس از پروانه می‌سازد جدا موج از دامان دریا برندارد دست خویش… جان عاشق را که از جانانه می‌سازد جدا؟! سنگ و گوهر هر دو یکسان است در میزان چرخ آسیا کِی دانه را از دانه می‌سازد جدا؟ از هواجویی رساند خانه خود را به آب چون حباب از بحر هر کس خانه می‌سازد جدا… می‌فتد در رشته جان چاک بی‌تابی مرا! تار زلفش را چو از هم شانه می‌سازد جدا برنمی‌دارد به لرزیدن ز گوهر دست، آب… رعشه کی دست من از پیمانه می‌سازد جدا؟! موج از دامان دریا برندارد دست خویش جان عاشق را که از جانانه می‌سازد جدا؟ سنگ و گوهر هر دو یکسان است در میزان چرخ… آسیا کِی دانه را از دانه می‌سازد جدا؟ نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جدا خواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا!
