دل ای افسانه ی از یاد رفته… دل ای خاکسترِ بر باد رفته! ندانستی چه عمر و آرزوها پی ات تا ناکجاآباد رفته… در این شبْ گریه های خالی از عشق… نشد تسکین دردم باشی ای دل! تو زخمم می زنی و جای مرهم نمک بر زخم من می پاشی ای دل… تو عمری با منی، من با تو، اما! من از تو و تو از من می گریزی… کجا تقدیرمان نامهربان شد؟ که من با تو، تو با من در ستیزی… بیا ای دل دوباره عاشقی کن سر شوریده ای دارم برایت! بیا بگذار بنشینم دوباره… به پای خنده ها و گریه هایت بیا ای عشق دستم را بگیر و… شبی هم با جنون من سحر کن! به رسم عاشقان خسته از عقل… منِ دیوانه را دیوانه تر کن!
