اشکی که تو چشمای تو حلقه زد… تنها دیواریه که مابین ماست! سرت رو شونه های من بگذار وقت پرپر شدن خاطره هاست حتی یک لحظه بهم نگاه نکن! وقتی شب پر از هراس رفته گم شدن تو غربت آغوش تو آخرین راه گریزم ازمنه… روح خسته من رو ازم بگیر نفس دستای برام بسه! غنچه لبخندت رو به من ببخش فرصت یکی شدن، یک نفسه… گل سرخی که تو دستای تو مرد تنها یادگاری من از تو بود فکر اندوه ستاره ها نباش! حالا ما موندیم این صبح کبود… اشکی که تو چشمای تو حلقه زد تنها دیواریه که مابین ماست سرت رو شونه های من بگذار… وقت پرپر شدن خاطره هاست!
