مهربان باش که این عمر گران میگذرد، قدر این لحظه بدان، چرخ زمان میگذرد. بر لبِ گل بنشان، دستِ فقیری تو بگیر، هرچه با هر که کنی، بر تو همان میگذرد. آسمان را به زمین، با قلمِ عشق بدوز، زندگی از برِت این‌گونه روان میگذرد. خنده کن، غنچه‌ی احساس برویان که بهار، به همین سرعتِ بسیار، جهان میگذرد. پاسخِ لطفِ نگاهی به محبت تو بده، در عوض از دلت آن آه و فغان میگذرد. اگر از عشق به هر سینه گلی هدیه کنی، غمِ پریشان‌شده، افسوس‌کنان میگذرد. به تمنای دو چشمانِ بهارانه‌ی تو، روز و شب سخت بر این سوخته‌جان میگذرد.
