من که بدیدمش، به دل عشق دگر چرا طلب؟ دیده مر اوست را، نظر خانه مر اوست را، قمر؛ نور جهان یکی بود، نور دگر چرا طلب؟ بادهٔ خاص خورده‌ام از لب خوش‌مقال او؛ مست مقال با توام، قال دگر چرا طلب؟ حال مرا تو تر کنی، مستی من بتر کنی؛ تا که چنینم از چنان، حال دگر چرا طلب؟ آب دهی تو خاک من، ریش تو سینه‌چاک من؛ شرح زند جوانه‌ات، زخم دگر چرا طلب؟ نام تو اسم اعظمی، کو به زبان هر دمی؛ روز و شب الله‌اللهی، کام بشر چرا طلب؟ آمده‌ام که دل دهم، هستی خود به گل دهم؛ خاک وجودم از تو شد، خاک دگر چرا طلب؟ آمده‌ام که شه شوم، سجده‌گه ملک شوم؛ میوه تویی، سیب تویی، میوه دگر چرا طلب؟ گر تو زنی سر از بدن، سر ندهم دمی سخن؛ تا که تویی سراسرم، سر به بدن چرا طلب؟ دوست تویی به دیده‌ام، جز تو کسی ندیده‌ام؛ چون که نظر به دل تویی، منظر سر چرا طلب؟ در طلب وصال او، راه من است دام او؛ وز دل دام و بند او، بند دگر چرا طلب؟ مستم و دیوانهٔ تو، شمعم و پروانهٔ تو؛ شمع تمام وصل تو، جان دگر چرا طلب؟
