گل ارکیده شاخه‌ای تکیده گل ارکیده! با چشمای خسته لب‌های بسته غم توی چشماش آروم نشسته! شکوفه‌ی شادیش از هم گسسته… آشنای درده، خورشیدش سرده تو قلب سردش غم لونه کرده! مهتاب عمرش در پشت پرده تنها وصالش پاییز سرده… دستای ظریفش تو دست مادر پیکر نحیفش چون گل پرپر از محنت و درد آروم نداره! سایه‌ی سیاهی رو بخت شومش… ارکیده تنهاست زیر هجومش طوفان درد پایان نداره دست من و تو میتونه با هم قصری بسازه با رنگ شبنم! شکوفه‌ای که غمگین و سرده… گل ارکیده‌ست نمیره کم‌کم بیا نذاریم گل ارکیده گلی که چهره‌اش پاک و سپیده… که توی پاییز شاخه‌ای بیده، بهار رو ندیده بمیره کم‌کم دستای ظریفش تو دست مادر! پیکر نحیفش چون گل پرپر، از محنت و درد آروم نداره….
