دلم ابریست و میدانم که این باران نمی‌آید. تو رفتی و خانه را بعد از تو یک مهمان نمی‌آید. چراغی نیمه‌جانم در گذرگاه زمستانی، که می‌سوزد ولی کج‌سوی این ویران نمی‌آید. دلم ابریست و میدانم که این باران نمی‌آید. به هر در می‌زنم، هر کوچه را صد بار می‌گردم، صدایی از تو در این شهر سرگردان نمی‌آید. به امید تو کشتی ساختم در خشک‌سالی‌ها، چه سودی از نوح بودن، چون دگر طوفان نمی‌آید؟ میان ما نه دیواری، نه دریایی، نه کوهی هست، فقط یک گام دیگر مانده، آن آسان نمی‌آید. به خود گفتم فراموشت کنم، دیدم نشد، دیدم که درد عشق رو جز دیدنت درمان نمی‌آید.
