من همون بودم که هر بار از خطاهاتون گذشتم پشت بغض بی‌صدام باز به فردا دل می‌بستم هر شکست از من نشونه روی دیوار دلم کاش هر کسی از راه رسید تو قلبم قصه نذاشت من به امید یه تغییر روی زخمامو پوشوندم بس که از تقصیرا گذشتم و قبلت از خودم بریدم صبر من اندازه‌ای داشت، مهربونی حد و مرزی بخششم شد عادت دنیا، سهم من شد بغض و دردی دیگه فرصت نمی‌دم پای هر زخمی نمی‌مونم هر کی حرمت شکسته تنها می‌ذارم و می‌رم نه گله‌ای، نه خواهشی هست نه کسی رو می‌بخشم من که یه عمر از خودم گذشتم این دفعه خودم رو دارم دیگه فرصت نمی‌دم خودمو از دست نمی‌دم یه زمانی ترس رفتن خوابو از چشم من گرفته بود فکر تنهایی اون خواب خوش از من گرفته بود تا یه روز از خواب تلخم چشم وا کردم و دیدم به پای هر کسی موندم، خودمو از یاد بردم حالا این سکوت سردم قصه یه عمق درده هر کسی حرمت شکسته راه برگشتش بسته دیگه فرصت نمی‌دم پای هر زخمی نمی‌مونم هر کی حرمت شکسته تنها می‌ذارم و می‌رم نه گله‌ای، نه خواهشی هست نه کسی رو می‌بخشم من که یه عمر از خودم گذشتم این دفعه خودم رو دارم دیگه فرصت نمی‌دم خودمو از دست نمی‌دم من از اول سنگ نبودم زیر بار درد خمیدم هر دفعه بخشیدم و با زخم تازه‌ای خریدم حالا از این قلب خسته جز یه مشت خاکستر چی مونده؟ هر کجا بخشش تموم شد، بازم اون زخمای تو مونده دیگه فرصت نمی‌دم پای هر زخمی نمی‌مونم هر کی حرمت شکسته تنها می‌ذارم و می‌رم نه گله‌ای، نه خواهشی هست نه کسی رو می‌بخشم من که یه عمر از خودم گذشتم این دفعه خودم رو دارم دیگه فرصت نمی‌دم خودمو از دست نمی‌دم من از اول سنگ نبودم یادم می‌ره نبودم فقط از بس که شکستم دیگه مثل قبل…