تو تابیدی و از تابیدن تو… ستاره های مرده جان گرفتند! بیابان‌های لم یزرع به یمن… قدم‌های تو بوی نان گرفتند! به جز تو هیچ کس ناید به چشمم… به چشمان تار یعقوب وارم در این شهر مرا با تو قراریست برای دیدن تو بیقرارم! آدمیان بهشتیان فرشتگان و همه عالم… میخورن غبطه به حالم… به همان لحظه شیرین که در آغوش تو من مست وصالم تو سپیدی من سیاهم تو یه کوهی من یه کاهم! تو مرا بغل بگیر عزیز مصرم کن اگر چه… قعر چاهم… آنگاه که چرخید چرخ گردون به سختی! آنگاه که کامم تلخ شد از شور بختی باد اسم تورا زمزمه کرد و هو کنان رفت… غم از سرم افتاد چو برگی از درختی بازار کلام داغ و واژه در حراج است اما بین ما به گفت و گو چه احتیاج است آن روز که از نگاه ما پرده بیفتد… عالمی ز اسرار من و تو هاج و واج است! آدمیان بهشتیان فرشتگان و همه عالم میخورن غبطه به حالم به همان لحظه شیرین که در آغوش تو من مست وصالم… تو سپیدی من سیاهم تو یه کوهی من یه کاهم تو مرا بغل بگیر عزیز مصرم کن اگر چه قعر چاهم!
