خدایا… وقتی دلم از همه خسته ست، تو هستی… وقتی صدای گریه هام به هیچ کس نمی رسه، تو می شنوی… من اگر از همه بریده ام، از تو… هرگز. شب که میاد، بغضِ من بیدار می شه دردِ پنهون، توی دل تکرار می شه! هر دری رو می زنم، بسته ست هنوز هر طرف می رم، دلم آواره ست هنوز من توی این شهرِ پر از بی کسی! گم شدم بینِ غم و دلواپسی هر که اومد، یه غمی جا گذاشت! جز تو، هیچ کس کنارم پا نذاشت من اگر افتاده ام، دستم بگیر از دلِ این شبِ تاریکم بگیر من اگر خسته ام از این روزگار تو فقط یک لحظه از من رو برنگردان، ای یار تو نزدیک تری از رگِ گردن تو نزدیک تری از جان و تن وقتی دنیا می ره از کنارِ من! تو می مونی تا همیشه با من تو خدایی، تو پناهِ آخرم تو امیدِ آخرین باورم! هر کجا باشم، هر کجا برم باز تویی که می رسی به باورم من گاهی از تو دور افتاده ام پشتِ دیوارِ گناه ایستاده ام ولی هر بار که شکستم، دیدمت توی تاریکی دوباره چیدمت من اگر چیزی ندارم جز دعا تو هنوزی آخرین نورِ خدا! من اگر از خویش هم خسته شدم باز با نامِ تو دوباره زنده ام من اگر گم کرده ام راهِ خودم تو نشانم بده تا برگردم من اگر از این جهان دلگیرم! با نگاهت باز آرام می گیرم تو نزدیک تری از رگِ گردن تو نزدیک تری از جان و تن وقتی دنیا می ره از کنارِ من! تو می مونی تا همیشه با من تو خدایی، تو پناهِ آخرم تو امیدِ آخرین باورم هر کجا باشم، هر کجا برم باز تویی که می رسی به باورم! اگر یک روز… تمامِ دنیا پشتِ من رو خالی کرد… اگر یک روز… حتی خودم هم خودمو باور نکردم… فقط یک چیز می خوام… دستم رو رها نکنی.! تو نزدیک تری از رگِ گردن تو نزدیک تری از جان و تن من اگر گم بشم توی این جهان تو چراغِ آخرین راهِ من تو خدایی، خدای مهربان پادشاهِ قلبِ بی پناهان من اگر چیزی ندارم در جهان دارمت، ای تکیه گاهِ جاودان خدایا… اگر تمامِ دنیا از من دور شود… تو فقط یک قدم به من نزدیک تر باش… که تو… نزدیک تری از رگِ گردن.
