درگذشت جیمز بلاد اولمر نوازنده افسانه‌ای گیتار | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ جیمز بلاد اولمر که با نام شناسنامه‌ای ویلی جیمز اولمر در سال ۱۹۴۰ در کارولینای جنوبی متولد شد، فعالیت حرفه‌ای خود را با حضور در گروه‌های فانک آغاز کرد. او پیش از مهاجرت و اقامت در نیویورک در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، در شهرهای مختلفی چون پیتسبرگ، کلمبوس و دیترویت به نوازندگی پرداخت و با هنرمندانی چون جول براینر و هنک مار همکاری کرد.
او بعدها درباره تغییر مسیر ناگهانی زندگی هنری‌اش پس از ورود به نیویورک گفت:
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم کسی بتواند از نوازندگی موسیقی آزاد پولی درآورد. بنابراین همیشه بلوز ساختاریافته، ریتم‌نوازی و موسیقی رقص می‌نواختم. اما همه را رها کردم! وقتی به نیویورک آمدم، انگار… کاملاً مسیر دیگری را پیش گرفتم.
همکاری با اورنت کلمن و نظریه هارمولودیک
اولمر در نیویورک علاوه بر همکاری با غول‌های جاز مانند آرت بلیکی، جو هندرسون و رشید علی، تحت آموزش مستقیم اورنت کلمن، اسطوره جاز آزاد، قرار گرفت. کلمن او را با نظریه انقلابی خود یعنی هارمولودیک آشنا کرد؛ شیوه‌ای که در آن قواعد سنتی آکوردها و هارمونی‌ها به نفع رویکردی آزادتر و حسی‌تر به صدا کنار گذاشته می‌شد. این جهان‌بینی هنری، سنگ بنای گیتارنوازی و آهنگسازی اولمر در تمام طول فعالیتش شد.
کلمن اولین آلبوم اولمر با نام Tales of Captain Black را تهیه‌کنندگی کرد. اولمر آلبوم بعدی خود با نام ?Are You Glad to Be in America را توسط کمپانی بریتانیایی راف ترید منتشر کرد. شعر انتقادی و اجتماعی قطعه اصلی این آلبوم، آن را به شناسنامه هنری او تبدیل کرد. او با این آثار جنجالی، حتی به عنوان گروه پشتیبان برای گروه‌های پانک و راک مشهوری چون Public Image Ltd و Captain Beefheart روی صحنه رفت. اولمر درباره مواجهه با مخاطبان پر سر و صدای این اجراها گفته بود:
جلوی میکروفون می‌ایستادم و به آن‌ها می‌گفتم خفه شوند! آن‌ها فقط پنج دقیقه وقت داشتند که با موسیقی همراه شوند، وگرنه باید سالن را ترک می‌کردند!
دوران طلایی با کلمبیا رکوردز و نامزدی گرمی
همکاری او با آرتور بلایت، ساکسوفون‌نواز جاز، در آلبوم‌های برجسته Lenox Avenue Breakdown و Illusions، توجه کمپانی بزرگ کلمبیا رکوردز را جلب کرد و منجر به امضای قرارداد انفرادی با او شد. سه آلبوم ماندگاری که او بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ با این کمپانی منتشر کرد (Free Lancing، Black Rock و Odyssey) برای یک کمپانی بزرگ تجاری، آثاری بسیار آوانگارد و جسورانه به شمار می‌رفتند. مجله معتبر رولینگ استون در آن دوران اولمر را به عنوان خلاق‌ترین گیتاریست الکتریک جهان پس از جیمی هندریکس ستایش کرد.
او در دهه‌های بعدی با تاسیس گروه‌های مختلفی چون Music Revelation Ensemble و Phalanx به مسیر تجربی خود ادامه داد. اولمر در دهه‌های ۹۰ و ۲۰۰۰ تمرکز خود را بیشتر روی سبک بلوز گذاشت. آلبوم Memphis Blood: The Sun Sessions در سال ۲۰۰۱ برای او تنها نامزدی جایزه گرمی را در بخش بهترین آلبوم بلوز سنتی به همراه آورد. او سرانجام در سال ۲۰۲۴ و پس از اجرای آخرین کنسرت خود در فستیوال جاز دیترویت بازنشسته شد.
