جزئیات کنسرت BTS در لندن؛ بازگشت پرانرژی بزرگترین گروه کی‌پاپ | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ فیلم «جوزی و گروه گربه‌ها» محصول ۲۰۰۱، به خوبی تقابل هنر و مصرف‌گرایی در آغاز هزاره جدید را به تصویر می‌کشد. این فیلم به همان اندازه می‌تواند درباره صنعت کی‌پاپ باشد که بی‌وقفه گروه‌های جدیدی را روانه بازار می‌کند تا ببیند کدام‌یک موفق می‌شود (گاهی با بی‌توجهی به هنر یا خود هنرمندان). اوج فیلم با مدیران اجرایی شرور یک کمپانی موسیقی به پایان می‌رسد که هدست‌های تبلیغاتی را می‌فروشند که پیام‌های تبلیغاتی پنهان را مستقیماً به مغز طرفداران پخش می‌کنند.
این فیلم هنگام تماشای اولین کنسرت BTS در لندن پس از هفت سال به ذهن متبادر می‌شود؛ یک نمایش فوق‌العاده لذت‌بخش از آتش‌بازی و صحنه‌آرایی پانورامیک، و ناب‌ترین تقطیر از آنچه یک گروه پسرانه را برای تسخیر قلب طرفداران طراحی کرده است. BTS بزرگترین گروه کی‌پاپ جهان است. با بیش از ۴۰ میلیون آلبوم فروخته‌شده، آن‌ها پایگاه هواداری دارند که چنان مشتاق است که «آرمی» نامیده می‌شود. این اولین تور گروه پس از یک وقفه سه ساله برای انجام ۱۸ ماه خدمت سربازی اجباری توسط هر یک از اعضا است که با آلبوم جدید «آرایرانگ» همراه شده و با فعالیت‌هایی در سراسر پایتخت از جمله تصاحب چرخ و فلک لندن (London Eye) جشن گرفته می‌شود. یک ذهن بدبین ممکن است فکر کند که صحنه‌آرایی دایره‌ای، فرصت بیشتری برای فروش بلیت‌های گران‌قیمت نزدیک صحنه فراهم می‌کند. یک ذهن بدبین ممکن است برندهای روی بطری‌های آب روی صحنه را که سیاه شده‌اند ببیند و فکر کند… «معلوم است که Fiji Water اسپانسر نشده است.» یک ذهن بدبین ممکن است استیک‌های بمب آرمی (Army Bomb sticks) درخشان که توسط جمعیت در دست گرفته شده‌اند را ببیند و فکر کند… آیا این‌ها دستگاه‌های کنترل ذهن هستند؟
بازگشت باشکوه پس از وقفه‌ای طولانی
اما تور آرایرانگ، بدبین بودن نسبت به عملکرد BTS را به همان اندازه دشوار می‌کند که شنیدن پس از دو ساعت جیغ‌های کرکننده «آرمی». نمایش با قدرت آغاز می‌شود؛ لباس‌های تمام مشکی، عینک‌های آفتابی و آتش‌بازی از همان ابتدا. اعضای BTS با اخم به دوربین‌هایی که آن‌ها را روی صفحه‌نمایش‌های غول‌پیکر بالای صحنه پخش می‌کنند، نگاه می‌کنند و شبیه کاریکاتورها به نظر می‌رسند، از جمعیت دور و با یکدیگر تقریباً بدون تعامل. اما به تدریج، این فضا به چیزی جمعی‌تر و آرام‌تر تبدیل می‌شود: پسرانی که با شیطنت و شوخی، مجموعه‌ای از آهنگ‌ها را اجرا می‌کنند که از رپ تند تا پاپ دلنشین را شامل می‌شود.
نمایشی از قدرت و همه‌فن‌حریفی BTS
مهم نیست که چقدر می‌دانیم گروه‌های کی‌پاپ تمرین‌دیده و منظم هستند، اما تطبیق‌پذیری BTS همچنان حیرت‌انگیز است. جایگاه تماشاگران به معنای واقعی کلمه با اجرای پرقدرت آن‌ها در آهنگ پاپ-رپ «هولیگان» (Hooligan) می‌لرزد؛ آهنگ مثل حیوانات (Like Animals) که از سبک Tame Impala الهام گرفته شده، مهارت آن‌ها را در اجرای بالادهای نرم و دلنشین، به گونه‌ای که گویی مستقیماً برای هر یک از ۶۲ هزار نفر حاضر در سالن خوانده می‌شود، تثبیت می‌کند. آهنگ‌های پرانرژی و صنعتی در اواسط نمایش، یک رهایی هیجان‌انگیز از انرژی هستند و آهنگ‌های غافلگیرکننده‌ای که معمولاً در لیست اجرا نیستند، حتی خود گروه را نیز به وجد می‌آورند، که با لبخند و همخوانی با بخش‌های یکدیگر به اجرا ادامه می‌دهند.
تجربه بی‌نظیر مخاطبان در قلب لندن
شادی روی صحنه تقریباً یک میلیون برابر منعکس می‌شود. این شادی از دیوار جیغ‌ها و دریای «استیک‌های بمب» نورانی بازتاب می‌یابد. دختران عکس اعضای مورد علاقه خود را در موهایشان بافته و از کیف‌های دستی‌شان آویزان کرده‌اند. آن‌ها نمایش را با یک نت ملایم به پایان می‌رسانند و به یکدیگر اشاره می‌کنند که هدفون‌های داخل گوشی خود را بیرون بیاورند تا طرفداران آهنگ به سوی خورشید (Into the Sun) را برایشان بخوانند. من نمایش را با بی‌تفاوتی شروع کردم و در پایان یک عضو مورد علاقه (جیمین) داشتم و تمایل شدیدی برای یادگیری کره‌ای پیدا کردم. می‌خواستم آن‌ها را تصویر پس‌زمینه گوشی‌ام کنم و اتفاقی در Duck & Waffle به آن‌ها بربخورم. من حتی «استیک بمب» هم نداشتم، بنابراین اگر آن‌ها ذهن مرا کنترل می‌کردند، از طریق روش‌های دیگری بود. هر آنچه BTS دارد، قدرتمند است.
