آلبوم جدید گروه Loathe؛ بازگشت جنجالی پس از ۶ سال | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ گروه Loathe برای ساخت این آلبوم شش سال زمان صرف کرد و دلیل این وقفه طولانی را تلاش برای خلق اثری بسیار خاص عنوان کرده است. آلبوم «A Stranger to You» به خوبی نشان می‌دهد که این گروه لیورپولی چگونه از مرزهای سبک متال‌کور فراتر رفته و اودیسه‌ای از سبک‌های درهم‌تنیده و متضاد را خلق کرده است. در این آلبوم، ریف‌های کوبنده و نویزهای صنعتی در کنار موسیقی الکترونیک آرام‌بخش، گیتارهای آکوستیک، سبک شوگیز (Shoegaze) و حتی پیانوهای جاز قرار گرفته‌اند.
ترکیبی جسورانه از سبک‌های متضاد و حضور هنرمندان مهمان
یکی از ویژگی‌های برجسته این آلبوم، حضور هنرمندان متنوعی است که هر کدام رنگ و بوی خاصی به اثر بخشیده‌اند. از «باکی شوگر» رپر که با روایت‌های گفتار-محور (Spoken-word) در آلبوم حضور دارد تا «اولی اپلیارد» خواننده گروه راک Static Dress و تیم تهیه‌کننده Nowhere2run. اما شاید غیرمنتظره‌ترین همکاری، حضور «جردن راکی»، تهیه‌کننده سرشناس سبک جاز-سول در این پروژه باشد که غافلگیری بزرگی برای طرفداران موسیقی متال محسوب می‌شود.
منتقدان، این تغییر مسیر رادیکال در موسیقی متال را با آثار شاخصی چون «Ordinary Corrupt Human Love» از گروه Deafheaven و آلبوم بحث‌برانگیز اما جذاب «A Thousand Suns» از لینکین پارک مقایسه می‌کنند. با این حال، Loathe در چرخش‌های ناگهانی سبک موسیقی، حتی از این گروه‌ها نیز جسورانه‌تر عمل کرده است. برای مثال، قطعه «Block of Flats» مدام بین فضاهای اتمسفریک ملایم و آوازهای خشن (Guttural) در نوسان است.
الهام از بزرگان موسیقی؛ از میوز تا هر بی هنکاک
در بخش‌های دیگر آلبوم، قطعاتی نظیر «Fortress Down» و «Meet My Maker» شنیده می‌شوند که یادآور آثار سنگین‌تر گروه «Muse» هستند. قطعه «Harder to Pretend» به شکلی باورنکردنی یادآور آثار پیشگامانه جاز-فیوژن «هربي هنکاک» در اوایل دهه ۷۰ میلادی است و آهنگ «The Way It Breaks» فضایی وهم‌آلود و تاثیرگذار، مشابه دوران آلبوم «Disintegration» گروه «The Cure» را تداعی می‌کند.
با وجود تمام این نوآوری‌ها، Loathe ریشه‌های موسیقی سنگین خود را فراموش نکرده است. قطعاتی مانند «Gemini» و «Revenant» همچنان مانند صخره‌ای سخت و کوبنده هستند. اما آنچه این دگردیسی‌های مداوم را منسجم نگه می‌دارد، ترانه‌سرایی و آهنگسازی فوق‌العاده گروه است. عجیب‌ترین غافلگیری آلبوم، قطعه «The Ladder» است؛ یک ترانه عاشقانه غمگین و به شدت زیبا که شنونده را شگفت‌زده می‌کند.
در دستان هنرمندان کم‌تجربه‌تر، چنین آلبومی می‌توانست به مجموعه‌ای آشفته و بی‌نظم تبدیل شود، اما چشم‌انداز جسورانه Loathe با چنان مهارتی اجرا شده است که شنونده را در سفری هیجان‌انگیز قرار می‌دهد؛ سفری که در آن هرگز نمی‌دانید در لحظه بعد چه چیزی در انتظار شماست.
