دانم ای زیبا روزی برمزارم بنشینی سر کنی آه و زاری گوشه ی غم بگزینی من به امیده وصالت عمر خود دادم برباد تا تو اکنون این چنین بر خاک ماتم بنشینی رفته ام از یاد عمره بی بنیاد کز غم رویش داده ام بر باد ناله های مرا شنیدی همچو بختک برم رمیدی پیش چشمان جاودانم با رقیبان من پریدی داده ام ای داد عمرخود بر باد به من بگو تا به کی با رقیبم میمانی به گوش او از وفا قصه تا کی میخوانی چو بسته شد پای او همچنان در دام تو برده ام به دین امید که شاید راه مرا یک لحظه لااقل تو به گورم نظر کنی عبرت بگیر از عمرمن چو من نکش از او دامن تو عهد خود با من نشکن
