دستهایم به یکباره خالی شد… آرزوهایم همه خوش خیالی دلخوشی هایم چه ساده پرپرشد چشمهایم خیس وبارانی! آه ای شبهای تلخ جدایی! آه ای روزگارسخت تنهایی… آه ای کابوسهای شبانه آه ای گریه های بلند بی بهانه! شعله عشق زبانه زد سوزاند تاروپودم را تباه وخاکسترکرد برگهای گل وجودم پژمرد… بغضهای نشکسته درگلویم مرد! آه ای گپ زدنهای شاعرانه آه ای پرسه زدنهای سرخوشانه آه ای گرمی بوسه های عاشقانه… آه ای خنده های لوند دلبرانه! آنکه عمری به پایت نشست من بودم… دیده روی بدی های توبست من بودم زیربارحرفهای مردم شکست من بودم! آنکه دیوانه وار به دورتومی گشت من بودم آه ای شبهای تلخ جدایی… آه ای روزگارسخت تنهایی… آه ای کابوسهای شبانه!
