به یاد عزیزی که رفته است از اینجا ولی خاطراتش به سر میزند چو داغی که بر دل نهفتست گاه به گاه چو طوفان به دریای غم میزند به امید روزی نشستی ببینی که لیلا همینجاست در می زند ببینی دوباره نشسته ست کنارت شب غم گذشته ست سحر میزند بگیری دوباره دو دستان سردش فراموش بداری که با ستم کرد برخیزی ببینی غمش رفتنی نیست نشسه ست به جانت تبر میزند جهانت دوباره پر از آه و دردست جهانی که لیلا درش رفته از دست تبر می زند








