ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می رود وآن دل که با خود داشتم، با دل سِتانم می رود من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می رود او می رود دامن کشان، من زَهرِ تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان ، کز دل، نشانم می رود در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود بازآی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین! کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می رود او می رود دامن کشان، من زَهرِ تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان ، کز دل، نشانم می رود
