شبای من بعد تو صبح شد، غمای من دیگه پنهون نشد. کی هست دردامو با من به دوش بگیره؟ هنوز جای زخمام، ببین، خوب نشد. این پاییز لعنتی نمی‌گذره؛ کی دلتنگی‌هامو به جون نمی‌خره؟ از اونی که تو تنها دلخوشیش هستی، ببین حال و روزش چطور می‌گذره. تو همش نبودی، نبودی؛ تو این روزا پیشم نموندی، نموندی. چرا جای خنده به غصه کشوندی؟ یه چی بگم، عشقم؛ چی می‌شد بمونی؟ برا هردوتامون این همه قشنگی، چرا زشت شدش؟ چرا این روزا گریه‌های من و تو ارزون شدش؟ می‌خواستم یه جور دیگه جلو می‌رفتیم، ولی نشد. نشد، عشق تو آدم سابق نشد.
