پشت قاب شيشه ي پنجره اي! كه شباي منو با خود ميبره… جايي كه گذشته هام مثل تصوير از تو قابش ميگذره! پشت قاب بي نفس مثل اون پرنده كه دلش گرفته تو قفس… مثل يك حقيقت رفته به باد! منو با خود ميبره مثل يه رويا توي خواب شهر من من به تو مي انديشم نه به تنهايي خويش… از پس شيشه تورا ميبينم كه گرفتي مرا در بر خويش من وضو بانفس خيال تو ميگيرم وتوراميخوانم! وبه شوق فردا كه توراخواهم ديدچشم به راه ميمانم تن من پاره اي از ان تن توست! وقشنگترين شباي پر ستاره شب توست… تن من پاره اي از ان تن توست… وقشنگترين شباي پر ستاره شب توست!
