خدا، تو دیدی چقدر دوسم داشت؟ دنیا ته دیدم تو مستِ چشماش. دنیامو بردی، دنیات بمیره! بشکنه دستی که دستاشه می‌گیره. حالم شره، سرم سره، کلم پره، خرابِه؛ پیک روی چیک، تا خرخره الکل می‌ده نجاتم. هر شو می‌گم: هی، امشویه، فرداش مستِ هزاره؛ خودت بگو، مثل خودت مِه از کجا بیارم؟ مست روی ابرا، تهش رو زمینم؛ بعد از هر پیکی، تو نه می‌بینم. یادت دود می‌شه، حبس توی سینم؛ نیستی و هر شو بساط می‌چینم. تو امروز انقده ساده داری از پیش مِه میری؛ یه روزی آرزو داشتی منه از نزدیک ببینی. تو یه دردی روی دردام، مِه مُردِ روزای تنهام؛ اول سلامتی مادر، بعد سلامتی دردام. دیدی رفتی؟ دیدی دروغه، عینِ یه رویا؛ دیدی گفتم خیلی ساده میرم از یادم. دیدی گفتم؟ دیدی گفتم؟ حالم شره، سرم سره، کلم پره، خرابم. پیک روی پیک، تا قرقره الکل می‌ده نجام؛ میری و میرم، دور می‌شیم از هم. رفتی و رفته عشقت از قلبم؛ سلامتی تو، عشقِ نامردم! به چشمات قسم، برنمی‌گردم؛ میرم از پیشت، برنمی‌گردم.
