میون این همه بی معرفت قلبم شکسته به پای هر کی موندم رفت و دلم به خون نشسته یه رنگی با همه آخر واسم تنهایی آورد دل من آخر از غریبه نه از آشنا خورد روی تنم موند جای زخم تبر هیشکی نداره ازین دلم خبر درخت تنهام تو یه جنگل سرد پرنده ها باز میان رو شاخه هام می شینن اما نمیمونن باهام خاطره هاشون میشه غربت و درد یه قطره معرفت برای من شبیه گنج بود ولی تو زندگیم جواب عشق همیشه رنج بود خیال کردم دل این آدما از جنس نوره چه خاکی بودم و گفتن ببین چه بی غروه روی تنم موند جای زخم تبر هیشکی نداره ازین دلم خبر درخت تنهام تو یه جنگل سرد پرنده ها باز میان رو شاخه هام می شینن اما نمیمونن باهام خاطره هاشون میشه غربت و درد
