من طربم طرب منم زهره زند نوای من عشق میان عاشقان شیوه کند برای من ساقیِ آدمی کشَم گر بکشد مرا، خوش ام! راح بُوَد عطای او؛ روح بُوَد سخای من باده تویی، سبو من ام… آب تویی و جو من ام مست میان کو من ام؛ ساقیِ من، سقای من! از کفِ خویش جَسته ام؛ در تکِ خُم نشسته ام تا همگی خدا بُوَد حاکم و کدخدای من شمسِ حقی که نورِ او از تَبَریز تیغ زد غرقه ی نورِ او شد این شعشعه ی ضیای من








