مثل باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد حتی باغبون نفهمید که چه آفتی به من زد رگ و ریشه هام سیاه شد تو تنم جوونه خشکید اما این دل صبورم به غم زمونه خندید آسمون مست جنونی آسمون تشنه ی خونی آسمون مست گناهی آسمون چه رو سیاهی اگه زندگی عذابه یه حبابه روی آبه من به گریه ها میخندم میگم این همش خوابه








