آینه رو رها کن، تصویرو به هم بزن با درد ریشه دارت رها شو، قدم بزن دنیای پشت پرده زیباترین جهانه بغضی که می پوشونی نبض یه داستانه تو این سکوت خودت باش، تو هر سقوط خودت باش روی همین ترانه بیا برقص خودت باش تنها و بی بهانه روی همین ترانه بدون هیچ دلیلی بیا برقص و خوش باش تو پیله ی خیالت پروانگی رو حس کن با واژه های بَکرِت تاریکی رو طلسم کن آروم بمون و بشکن قفل درای بسته زیباست پر کشیدن حتّی با بال خسته نه ترسی از قضاوت، نه حسرت تماشا همین که می نویسی یعنی حضور و حاشا بدون ترس خودت باش، تو زمزمه خودت باش دور از نگاه این شهر یه عالمه خودت باش
