۱. آن را که غمی چون غم من نیست چه داند / کز شوق توام، دیده چه شب می گذراند؟ [کسی که داغ و اندوهی هم سنگ غم من نچشیده، هرگز درک نمی کند که چشمان من در شب های اشتیاق و دوری چگونه تا بامداد بیدار و گریان است.] ۲. وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر / باری نکشیدم که به هجران تو ماند [اگر اکنون از پا بیفتم و تلف شوم رواست؛ زیرا در تمام دوران زندگی بار رنجی به سنگینی درد جدایی از تو بر دوش نکشیده ام.] ۳. سوز دل یعقوب ستم دیده ز من پرس / کاندوه دل سوختگان، سوخته داند [عمق اندوه یعقوب رنج کشیده در فراق یوسف را فقط باید از من جویا شوی؛ چرا که حال دل سوختگان را تنها کسی می فهمد که خود در آتش نشسته باشد.] ۴. دیوانه گرش پند دهی کار نبندد / ور بند نهی سلسله در هم گسلاند [نصیحت کردن عاشق شوریده بی فایده است؛ اگر اندرز دهی گوش نمی کند و اگر به زنجیرش بکشی، بندها را از جنون خواهد گسست.] ۵. ما بی تو به دل برنزدیم آب صبوری / در آتش سوزنده صبوری که تواند [ما در غیاب تو هرگز نتوانستیم بر دل خود آبی از شکیبایی بپاشیم؛ چه کسی تاب شکیبایی در دل شعله های سوزان آتش را دارد؟] ۶. هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید / وین گریه نه آبی است که آتش بنشاند [هر زمان که جگرم از فراق کباب می شود، دیدگانم سیلاب اشک جاری می سازند؛ اما این گریه آبی نیست که آتش درونم را خاموش کند، بلکه خود نشانه حریق است.] ۷. سلطان خیالت شبی آرام نگیرد / تا بر سر صبر من مسکین ندواند [سپاه و پادشاه یاد و تصویر تو در هیچ شبی آسوده نمی نشیند، مگر آن که بر دژ صبر و توان این عاشق بینوا بتازد و آن را تارومار کند.] ۸. شیرین ننماید به دهانش شکر وصل / آن را که فلک زهر جدایی نچشاند [حلاوت و شیرینی وصال در کام کسی لذت بخش نخواهد بود، مگر آن که روزگار پیش تر شرنگ تلخ هجران را در گلویش ریخته باشد.] ۹. گر بار دگر دامن کامی به کف آرم / تا زنده ام از چنگ منش کس نرهاند [اگر روزی دوباره دستم به دامن وصال و آرزو برسد، تا زنده ام و جان در بدن دارم اجازه نخواهم داد هیچ کس آن را از چنگم برباید.] ۱۰. ترسم که نمانم من از این رنج دریغا / کاندر دل من حسرت روی تو بماند [از این بیمناکم که زیر بار این شکنجه هجران زنده نمانم و دریغا که آرزوی دیدار سیمایت برای ابد در سینه خاک بماند.] ۱۱. قاصد روَد از پارس به کشتی به خراسان / گر چشم من اندر عقبش سیل براند [اگر چشمان من پشت سر نامه بر اشک ببارد، چنان طوفانی برپا می شود که قاصد می تواند با کشتی از فارس تا خراسان را روی این سیلاب طی کند!] ۱۲. فریاد که گر جور فراق تو نویسم / فریاد برآید ز دلِ هر که بخواند [فغان از این درد؛ اگر ستم و رنجی را که از دوری ات کشیده ام بر کاغذ بیاورم، ناله و فغان از سینه هر خواننده ای برخواهد خاست.] ۱۳. شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت / پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند [داستان رنج جدایی از تو را فقط می توان روبه رو با خودت واگو کرد؛ وگرنه روشن است که هیچ قاصدی توان انتقال این همه سوز را به گوش تو ندارد.] ۱۴. زنهار که خون می چکد از گفتهٔ سعدی / هرک این همه نشتر بخورد خون بچکاند [زنهار و آگاه باش که واژه های سعدی خون آلوده اند؛ هر کس که روحش این چنین نشترِ جور خورده باشد، جز کلامی خونین از او برنمی آید.] مشخصات موزیک زهر جدایی سعدی شیرازی عنوان اثر: زهر جدایی پاپ احساسی
