وقتی قطره یه گریه از چشم مادر چکید دو پای بسته از روی صخره پرید… چکاوک بی صدا در خون خود دمید چشمان مرد پیر یک باره از این دنیا برید! وقتی نقاش نقشه مرگ و کشید جلاد طناب دارو کشید… دل من طعم تلخ دردو چشید باد سردی به صحرای خشک تنم وزید میگن عشق درد داره تا چه حد دارم… جسمم پاره میشم از بار غم چرا داستان من باز داره پایان تلخ! اگه دنیا جنگله من تو باتلاقشم… تا این که تو رو میبینم مثل یه فرشته ست… اندامت خروشان مث یه چشمه ست افکارت! از من دریغ نکن نزار مریض منو اینجا بمون و هیچ جای غریب نرو… بی تو تنهام با تو کل دنیا رو دارم… من شادم وقتی هستی غم نیست وقتی نیستی غمگین و بد حالم! چرا رفتی نامرد ما وقتی با هم بودیم… گفتم تویی علاج مریضیم تویی غذای روحمو! به چشمای کشیدت نگاه کردم هر چی سخن رو زبونم بود از یادم رفت آخه لامصب بگو چی دارم کم انجام دادم اومد هر چی از توانم بر… ولی به هر حال ازم گذشتی تو فکر کردی که مایه علاقه واست تخمیر شد… دلم ازت سیر شد اونم ازش پیر شد وقتی که از دست تو قلب شکستم تیر خورد! میگم عشق درد داره واسه من ولی درد شیرین چون بد عاشقم… آره بغض دارم چون بد جوری محتاجتم بیا بکش بیرون منو از مرداب غم میگن احسنت داره این کار من دارم آب میشم ولی دارم احساس سرد… تویی کنارم هستیم همراه هم اگه تنهایی بزاری منو به مرگ حاضرم بی تو تنهام با تو کل دنیا رو دارم… من شادم وقتی هستی غم نیست وقتی نیستی غمگین و بد حالم! چرا رفتی نامرد ما وقتی با هم بودیم… گفتم تویی علاج مریضیم تویی غذای روحمو!
