تازگیا دلبر یه رفتارایی می کنه که آدم یهو میاد به خودش می بینه دلش رفته هوش از سرش پریده انقده شیرینه که حتی آزارش به دل میشینه خدا می دونه جَلد بوم من نمیشه اگه دیر کنم پریده دارم میمیرم آتیش میگیرم یکی یه کاری کنه واسم رامو گم میکنم بس که به نگاش پرته حواسم همه غماش ماله من دلخوشیام مال اون من رسیدم خونه دلم رفته دنبال اون باید بفهمه میخوامش ولی نمی دونم چجوری خدا کنه یه دفعه بیافته اسمم تو فال اون مگه میشه دل آدمو ببره و خودش ندونِ تو دلم یه حال عجیبه مثل فردای حنابندونِ بعد دیدنش دل من چشم به راه سرگردونِ خدا کنه اون دلی که از ما برده برگردونِ
