پر پر زدم با بالی بریده… پرواز میکنم به دور های دور! له له زدم با زبانی بریده… در یاد دارم تفنگ های کور… بی دست و سر همچو ماهی ماسه زار! پر پر زدم تا شاید سر برآورم… در خون خود میغلطتم و آه! پرواز را ای کاش دمی به یاد آورم پرواز میکنم به دور های دور… پرواز میکنم به کورسوی نور! افتاده در زمین در خاک سرخ… پرواز میکنم به روز های خوب راهی به جز پر زدن نمانده بود! از بیخ و بن استخوان مانده است شرم دارم بایستم و نگاه کنم… حالا که در دل امیدی مانده است! پرواز میکنم به دور های دور… پرواز میکنم به کور سوی نور… افتاده در زمین در خاک سرخ پرواز میکنم به روز های خوب!
