باید باور کنم دیگه نیست دخترم! بهت خیلی گفتم این آدما مفت برن… دلم هواتو کرده انگار تو غربتم من حتی دلم تنگ میشه واسه دشمنم… باید باور کنم دیگه نیست دخترم! من باید می رفتم می موندی پشت سرم نه یه روز ترکم کرد نه گرفت حرمتم… دورتم کفتارا کمین منتظر فرصتن! برام ژلوفن بود دوای حالم واسه همه بله بودم واسه اونم جانم… من سرش ستاره ها یادم نرفت ماهم اینا که جات میان میرم فانن! ما دیگه ربطی بهم نداریم دخترم… دلتنگی میندازتت حتی باشیم رستمم تو رفتی شروع شد ابرو ها کج شدن… با ساقی مچ شدن بی دلیل مست شدن فقط میرم میام نمیشنوم صدا هارو نیستی انگار پس میدم خمار ترامادول! نمی کشم مخم جدیدن نگاهارو… می فهمه چه خبره هرکی دیده چش مارو انگاری نصفم رفت گم بودم اولش! بودنای مسخره منو میکرد بدترش… مگه راحته آدم سوراخ میشه تا بیوفته از سرش طبیعت قویه ولی توام قوی باش… ضعیف بودن همرو بلدن! یعنی زندگی کن یسری چیزارو باید باور کنی… بپذیری تا کمتر تو زندگی درد بکشی نمی شن یه تار موت این دافیا اوکی ولی تو بی من روال تری و نباشم اوکی تری… میذاشتی انگیزشی نبودی خودت قوی من ازت انتظار اینو داشتم خودت نری… رفتنو قبول کردم رفتم به خاطرت.. ولی شد مگه بود یه خاطره! دیدم یادت رفته کی اومد سمت کی فقط من نگه داشتم دوست داشتی من هنوز همونم نیستم بدلش… همون که میدیدش میپریدی بغلش… می بوسم از سرت که خیلی میشم نسخت! گوشام درد به درده حتی واسه نفست خواسته طبیعت بود جدا بشیم کلا… ابرا زدن کنار احتراما مردن! نباشی ورس چیده میشه برات پشت هم…
