دشت برکه پر از پرنده شد و زمینها کاملا خیس شد! پروانه های به رنگ های سرخ وسبز مشغول فخر و افاده هستند… گل دائماً سر خود را چپ و راست می چرخاند تا که دل بلبل را برباید… بلبل هم شروع به خواندن می کند تا زمانی که با سر به زمین بخورد! بچه شتر آب باران خورده و سرمست شده و بندری می رقصد برای اینکه چند وقتی است که پائیز رفته و بهار جای آن گرفته! آفرین باید گفت به خالق بالای سرمان… که عشق مخلوقش چطور پیراهن تنمان را تکه تکه کرد… برای یک بهار زیبا و با طراوت شبیه به زردی خزان شده ام! در هوائی به این خوبی در این فصل همچون گرمای تابستانم… بگذارید تا درد من همراه تنم به خاک سپرده شود شاید زمانی! بلبل ها برایت بخوانند و بپرسند چطور جوانی را کشتی… بوشهری: گاچری تو برکه پراوی زمینا پاک خُلیسن… پرپروکی سرخ سوزی ری گلا مشغول فیسن! گل سرش هی چپ و راس میکُ تا بلبل خراوو… بلبلم سر می نه خوندن تا وُ سر شی پا گلاوو کُرمِجی اُو خَردِ مَسّن بندری می رَخصه سی خُش! سی که چَن وختن خزون رفته بهاری ناده جی خُش دَس مریضا داره کاری؛ خالِکِ بالیِ سِریمو… عشکِ مخلو کش چه ذا کَل کَل کِ ایی جومی بریمو! سی بهاری شاد خرم ؛ مثل یک زردی خزونم… تو هُوی فصلی وُ ایی خاشی بِوین خُرما پِزونم… دَردِ خُم تا شی گلاشو پُی تِنُم شاید زمونی بُلبلا گَه گِی بُخونِن سیت چِطُوکُشتی جُوونی!
