شده انقد دلگیر شی به خودتم پشت کنی… یه نفرم نداشته باشی دلو بش خوش کنی! تو خودت ریختی حرفو رسیدی به خودخوری… شده لای حرف مردم تو خودتم گم کنی! شده بری جلو ایینه خودت برات غریبه شه بشنوی یکی دیگه تو زندگی جدیدشه! از بغلش رد شی سریع هر آدمی شبیهشه… عکساشو نگهداری دلیل دلتنگی بشه دوست دارم خراب کنم هرچی پل پشت سرم… تو بارون تنها باشم واسه خودم گل بخرم! تو شب تولدم واسه خودم جشن بگیرم انقد تنها بمونم همینجوری تش بمیرم! نه عشق میخوام نه رفیق همشون یه کرباسن… یه عکس و یه ربان مشکی مونده از پدر واسم مو به مو حقیقته نمیخونم قصه برات! مونده از هشت سالگی تنفر از اسم طلاق… گفتم به روانشناس هرچی غمه از آشناس دلتنگی حال خرابی عادته این شبای ماست! جایی بریم به هیچکسی نرسه فریاد نسل خسته یعنی ما یعنی دهه ی هشتاد! چشما خط مست و پاتیل لش و پاره… کاش خاطرات تکرار بشه از دوباره عزاداره جوونیمم که میکنم مشکی به تن… تا وقتی که جیبت پره پات میمونن رفیقتن میدونم مثل خودم چی کشیدی! دنبال یه هم صحبت تهش به خودت میرسیدی… واسه آروم کردنت بهت میده هرکی تز! اما تش میرسی به خودخوری و ی مشت قرص میخندی که بگی خوبی مونده توی گلوت بغض… مثل خودم دلت گرفت پر از حرفی ورم کردی… انقد دورت خلوته که زانوهاتو بغل کردی! خستم از حرفای پوچ دری وری از خنده های ویترینی عشق خریدنی نسلی که توش حقمونو ساده خوردن… تلخه زندگی کنیم اینهمه سال واسه مردن! با کدوم آرزو سالی یبار شمع فوت شه گل تو مغز رفیقامه ولی دست پوچه… کاش ارزوهام به گور نرن کاش دلم سنگ بود همه فکر شکوندنن… گفتم به روانشناس این نسل ما نداره شانس… از تنهایی توی خیابونا شبا پلاس! آدما قاضی نیستن ولی اهل قضاوتن تو این جماعت شک میکنی به سایتم واقعیت اونک ازش ترس داریه… به هرکی گفتیم رفیق فقط از رو تنهاییه!
