مگذار که فرزانه فرزانه بمیرم - مرتضی احمدی

بازیِ زلفِ تو امشب به سرِ شانه ز چیست؟ خانه بر هم زدنِ این دلِ دیوانه ز چیست؟ هر کسی از لبِ لعلت سخنی می‌گوید، چون ندیده است کسی، این همه افسانه ز چیست؟ فلفل نمکی، نمی‌دونی والا! تو ماه نمکی، نمی‌دونی والا! تو خوشگلا تکی، نمی‌دونی والا! دو تا موچ تو لبم کردی، شکر، شکرم کردی؛ عاشق نبودم، تو عاشقم کردی! لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. عهد کردم دلِ دیوانه، اگر بگذارد، نخورم میِ غمِ جانانه، اگر بگذارد. عهد کردم نشوم همدمِ پیمان‌شکنان، هوسِ گردشِ پیمانه، اگر بگذارد. فلفل نمکی، نمی‌دونی والا! همش تو کلکی، نمی‌دونی والا! تو ماهِ فلکی، نمی‌دونی والا! دو تا موچ تو لبم کردی، شکر، شکرم کردی؛ عاشق نبودم، تو عاشقم کردی! لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. مگذار که فرزانه‌ی فرزانه بمیرم، مگذار که فرزانه‌ی فرزانه بمیرم! بگذار که دیوانه‌ی دیوانه بمیرم. می‌خانه دگر جایِ منِ بی‌سر و پا نیست، می‌خانه دگر جایِ منِ بی‌سر و پا نیست. بگذار که پشتِ درِ می‌خانه بمیرم. فلفل نمکی، نمی‌دونی والا! تو ماهِ فلکی، نمی‌دونی والا! تو قرقِ نمکی، نمی‌دونی والا! تو هور و ملکی، نمی‌دونی والا! دو تا موچ تو لبم کردی، شیرین، شکرم کردی؛ عاشق نبودم، تو عاشقم کردی! لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. لب بر لبِ یار مزه داره، در گوشه‌کنار مزه داره. خوب، اینه حالا؛ بگیریم جدی!