با مَن که به چِشم تو گرفتارم و مُحتاج حرفی بزن ای قلب مرا بُرده به تاراج ای موی پریشان تو دریای خروشان بگذار مرا غرق کند این شبِ مَواج یک عمر دَویدیم و به جایی نَرسیدیم یک آه کشیدیم و رسیدیم به مِعراج ای کُشته‌ی سوزانده به آتش سپرده جز عشق نیاموختی از قصه‌ی حَلاج یک بار دگر کاش به ساحل برسانی صندوقچه‌ای را که رها گشته در امواج دست تو اگر مرهمِ این زخمِ عمیق است بگذار بمانم به امیدِ تو، دمساز در کوچه‌ی خاموشِ دلِ خسته‌ی من نام تو هنوز است چراغِ شبِ نیاز من دور شدم از همه‌ی آن‌چه که بودم تا باز ببینم رخِ زیبای تو، ای راز در آینه‌ی چشم تو من خویش را دیدم در حسرتِ یک لحظه‌ی آرامش و آغاز بگذار که این دلِ پرآشوب و بی‌قرار آخر رسد از شوق به اوجِ پرواز
