دیده ما به رخت یار گران… چه شود گر که نمایان کنی! ذره ای از بر گنجینه خود… چه شود نذر گدایان کنی چند بگو میخرم با دل و جان ناز تو! رقص جهان میکند با طپش ساز تو جان من از آن تو مهر تو از آن من… پرده برانداز ز رخ روی تو درمان من هم دردی و هم درمان دلم آتش زده ای تو بر جان و دلم! عطر تن من خاک ره تو… روشن شده جان از روی مه تو کاش شود خانه درویش چراغان شود خاک ترک خورده خدا صاحب باران شود… بی تو زمستان زده بر شاخه خشک درخت کاش بیایی و دگر بار بهاران شود! روی تو در ماه نمایان شده ای ماه من عشق تو شد روشنی دیده گمراه من… جاده به جاده میروم در پی گیسوی تو رخ بنما تا که نمایان بشود راه من… ای که تویی روشنی دیده گمراه من!
