تو خودم سرگردانو گم و گورم… نمیتانم بخنم حتی به زورم… ساکتِ ساکتم، نه حدیثی نه حرفی! اوقاتِ مه تلخه تلخ تر عه خودِ تلخی مه شدم دیوانه… ای زخما تا آخرش رویِ دلم میمانه! شدم یکی که فقط با الکلا میزانه بزار بدمه بگن، بری مه قاضی بشن… هی خداس که حالمه میدانه مسِ مسِ مسم، زهرماری دسم! سلامتی روزی که سیا بشه گوشه‌ی عکسم… هستی‌ام نیست شده، جفت چشام خیس شده کِی میشه تمام بشه ای قلبمه ایست کنه؟ تا کِی کلِ دنیام بی کسیو غم شه؟ تا کِی حالم بد شه اشک تو چشام جمع شه؟! مه هیچکسه نعرم که برام همدم شه ایشالا سایه‌ی خودم عه رو سرم کم شه… خوشی نیامد به قلبِ ما خوشقلبا… یه روز راحت نودم عه دسِ دردا مه تنهایی باشمه برم به هرجا عینِ عکسِ ماه که افتاده رو دریا! مسِ مسِ مسم، زهرماری دسم… سلامتی روزی که سیا بشه گوشه‌ی عکسم… هستی‌ام نیست شده، جفت چشام خیس شده کِی میشه تمام بشه ای قلبمه ایست کنه!
