در خیالم مستم از آغوش دلداری که نیست می گذارم سر بر روی شانهٔ یاری که نیست! تا سحر می سوزم و در پیچ وتابِ بی کسی! می سپارم دل به آن یارِ وفاداری که نیست دل از تو مانده بی خبر، من و غم است و چشمِ تر چه بی وفایی، بی وفایی! نشد دل از غمت جدا، تو را قسم به آن خدا بگو کجایی صد گله دارم به دل از دستِ تو، چرخِ فلک! دل خوشی دارم طلب از آن بدهکاری که نیست مثل هر شب، زخمه های سینهٔ سنگِ صبور می شود درمان به دستِ آن پرستاری که نیست!








