مصطفی سعادت زندانی - Mostafa Saadat

غم دوری تو از هم چه می‌پاشد مرا! محکم نگه میدارمت در دل خود هرشب تو را من اسیرت شدم و هیچ از تو نمیدانم… مرا آزاد مکن راضی از این زندانم… باران ببار آتشم خاموشم کنی… تو همه جان منی نخواه فراموشم کنی! بی تو مسیری سرد و تاریک و مه‌آلودم نیامدی در دل برآمد آتش از دودم… از درد بی تو بودنم یک لحظه هم راحت نیاسودم… در امتحان صبر دوری تو من شاگرد مردودم! عشق تو در من همچو کوهی با دلی آتشفشان است اگر نیایی انتهای قصه‌ام عاشق کشان است… باران ببار آتشم خاموشم کنی… تو همه جان منی نخواه فراموشم کنی!