خیلی دوست دارم بعد این همه سال وقتی یادت می افتم قلبم آروم نمی شه خیلی دوست دارم تو جانای منی بعد این همه سال بوی موی سیات بعد این همه سال وقتی یادت می افتم یاد گوشه ی چشات خیلی دوست دارم تو دنیای منی که می میرم برات یه سؤال همش اسپینه توی هد منه این همه سیزِن گذشت، یادشه که عشق منه یادشه تکس منه، وایب منه، حس منه؟ یادشه یا فقط توی ذهن منه هرچی غمه؟ که بعد چند سال، که یادم نیست سال چندمه کراش اونی می مونم که تنش رنگ گندمه دیازپامه رنگ چشاش، تو شَبای من گمه صدای خنده هاش گرمای من بود و سردمه که دیگه نیست و رفت، یا من رفتم، هَرچی بود گذشت نمی دونم می شنوه صدامو یا گرفته دستشو روی گوشش که نشنوه، نبینه اشک و گریمو نبینه شکستم بعد این همه تایم، سکوتمو من موندم و یه اتاق، یه پاکت خالی سیگار یه قلب زخمی که هنوز می زنه واسه دیدار یه بیمار، چنتا عکس، چنتا فیلم تار یه من بی تو، وسط این شهر یه من بیدار خیلی دوسِت دارم بعد این همه سال وقتی یادت می افتم قلبم آروم نمی شه خیلی دوسِت دارم تو جانای منی بعد این همه سال یادته گفتی بمون، حتی اگه دنیا نخواست؟ یادته گفتی دلامون مال همدیگه ست و راست میگفتی اون همه قول، اون همه شب، اون همه دارک؟ مثل یه رله گله که پیچیدم من رو داده به فان حالا من موندم و بغضی که صدامو کشته یه خیابون بنبست که منو سمت پوچی برده یه زِمستون سخت توی قلبم که نمی شه بهار یه سکوتی که شده هم صحبتم هر شب، هر بار ن می خوام برگردی که باز همه چی درد شه ن می خوام یادت بره، اسم منم سرد شه فقط می خوام بدونی بعد این همه فاصله یکی یدونه ی منی بی تو دنیا کاه گله خیلی دوسِت دارم بعد این همه سال وقتی یادت می افتم قلبم آروم نمی شه خیلی دوست دارم تو دنیای منی بعد این همه سال
