هر دمی چون نی از دل نالان شکوه ها دارم! روی دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم… هر نفس آهی است کز دل خونين! لحظه های عمر بی سامان ميرود سنگين اشک خون آلوده ام دامان ميکند رنگين… به سکوت سرد زمان به خزان زرد زمان… نه زمان را درد کسی نه کسی را درد زمان! بهار مردمی ها دی شد زمان مهربانی طی شد از اين دمسردی ها خدايا… از اين دمسردی ها خدايا نه اميدی در دل من که گشايد مشکل من! نه فروغ روی مهی که فروزد محفل من… نه همزبان درد آگاهی که ناله ای خرد با آهی! داد از اين بی دردی ها خدايا داد از اين بی دردی ها خدايا… نه صفايی ز دمسازی به جام می… نه صفايی ز دمسازی به جام می! که گرد غم ز دل شويد… که بگويم راز پنهان که چه دردی دارم بر جان… وای از اين بی همرازی خدايا! وای از اين بی همرازی خدايا! که به حسرت عمر گرامی سر شد… همچو شراری از دل آذر بر شد و خاکستر شد يک نفس زد و هدر شد… يک نفس زد و هدر شد! روزگار من به سر شد چنگی عشقم راه جنون زد… مردم چشمم جامه به خون زد يارا دل نهم ز بی شکيبی با فسون خود فريبی! چه فسون نافرجامی به اميد بی انجامی… وای از اين افسون سازی خدايا وای از اين افسون سازی خدايا!
