پیش روم رأس تو و رأس علمداره! پشت سر اهل حرم تو صحرا آواره… چشم به نیزه ته مدام… هرجا بری باهات میام! شدم با عشق همدم تاوانشم میدم… بی تابی های رباب دل و ز جا کنده لالایی که می خونه حرمله می خنده… نمک زده به زخممون کمونش و میده نشون خیر نبینه نامرد رقیه باز تب کرد! کنار نیزه ی تو رو اسب نشسته شمر… حنجره ات ریخته به هم بشکنه دست شمر ببین شدم شکسته پر با قاتل تو همسفر… خزون پاییزم از غصه لبریزم… امون امون ای دل!








