وقتی صدا، صدای تفنگه! دل توی سینه، بی‌تاب و تنگه! هر خونه‌ای، یه ویرونه میشه… تموم نگاها مبهوت جنگه… وقتی هوا، پر از دود و ترسه! چشمِ جهان، پر از اشکِ درسه هر کودکِ بی‌پناه و غریبه… توی دلش، یه ترسی نشسته هر شب، امیدا خاکستر می‌شن! شب که میشه فقط مات و کیشن… صلح اگه هست، چرا دیر کرده دل‌ها چرا هنوزم پریشن… از مرز و قوم و پرچم گذر کن… یک‌بارم از نگاهِ بشر کن…. این خاک، خسته‌ست از این همه درد! بیا و صلحو دوباره خبر کن… این جنگ آخر نداره برنده آخر این راه هیچکس نمیخنده… آدمی که صلحو به جنگ میده ترجیح هیچوقت نگاشو به صلح نمیبنده هر شب، امیدا خاکستر می‌شن شب که میشه فقط مات و کیشن! صلح اگه هست، چرا دیر کرده… دل‌ها چرا هنوزم پریشن از مرز و قوم و پرچم گذر کن… یک‌بارم از نگاهِ بشر کن! این خاک، خسته‌ست از این همه درد… بیا و صلحو دوباره خبر کن
