تو کوچه‌های شهرشون باده که شروه خونه این خاک مینابه که تا همیشه لاله گونه چه هرمی داره داغی که روی دلش گذاشتی آتیش گرفت الهی آتیش بگیری زمونه چن روزه که جنازه رو جنازه هی میارن از مدرسه، اونم جنازه‌های دخترونه مگه بنا نبود عروس بشین حنا ببندین یکی از این شبا حنا به دست و پا ببنیدن طبق کشا براتون الماس و طلا بیارن دستتونو تو دست جاشوای ما بذارن کل بکشن دم بگیرن نون و پنیر آوردیم سوار اسب نقره زین دختراتونو بردیم… نون و پنیر گفتم و گر گرفت دلا سراسر لقمه تو راستی خورده بودی یا نه عمر مادر؟ نسپردنت از مدرسه یه راست بیای به خونه؟ نگفتنت که رسم این دنیا عروس کشونه؟ منو چه به شروه خونی از دخترای بندر که روضه خون داغشون زن جنوبی مونه: چه هُرمی هَستَه داغی که روی دلی نوهاشو درست اَگن زمونَه دستی تو طاغار خونه خاک و خُلِن تو دهنت یا که نقل و نباتِن چه توری بستِن به سرت چه خلخالی به پاتِن
