من سکوت مبهم یه خواهشم، بنده ی فلسفه نوازشم… من سکوت مبهم یه خواهشم، بنده ی فلسفه نوازشم. تو تمامی سرود بودنی، لحظه ی خدایی سرودنی! آشنای بهترین ترانه ها، قهرمان قصه و فسانه ها. خیلی وقته دوباره تنگ دلم، تشنه ی شنیدن زنگ دلم… تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات. تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات. آره، سخته، می دونم جدایی ها، قصه ی غصه ی آشنایی ها… آره، سخته، می دونم جدایی ها، قصه ی غصه ی آشنایی ها. اما می دونم یه روز می بینمت، از درخت غصه ها می چینمت. شاخ دیو سر راهو می شکنم، پهلوون قصه های تو منم! خیلی وقته، به خدا، تنگ دلم، تشنه ی شنیدن زنگ دلم… تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات. تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات. من سکوت مبهم یه خواهشم، بنده ی فلسفه نوازشم. من سکوت مبهم یه خواهشم، بنده ی فلسفه نوازشم. تو تمامی سرود بودنی، لحظه ی خدایی سرودنی! آشنای بهترین ترانه ها، قهرمان قصه و فسانه ها. خیلی وقته دوباره تنگ دلم، تشنه ی شنیدن زنگ دلم… تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات. تا بپیچه توی گوش من صدات، صدای قشنگ و خوب خنده هات.
