دل اگر عاشقِ آن مستِ دو چشمان نبود! عمر بی لطفِ نگاهِ تو مگر جان نبود… منِ دلتنگ، که در سینه فقط آه به جاست! تا تو آمدی، ای عشق، دل شادان نبود لبِ تو چشمهٔ جان بود و نگاهت تبِ عشق… بی تو در سینهٔ من رغبتِ درمان نبود… هر نفس با تو نفس می کشم از شوقِ حضور! بعدِ تو هیچ دمی لایقِ این جان نبود… با تماشای تو فهمیدم از این عالم عشق! هیچ لذتی چو دیدارِ تو، آسان نبود تو که آمدی، شبم رنگ سحر را بگرفت… ورنه این خسته دگر زنده زِ طوفان نبود گرچه دنیا همه بی مهری و تردید و غم است… با تو اما دلِ من آن دله ویران نبود! با عبورِ تو دل خسته ی من جان می گرفت… شوق بودنت در این دل ز تو پنهان نبود آمدی، قامتِ این خسته دوباره قد کشید… بی تو حتی نفسی لایقِ پایان نبود! در گذرگاهِ شبِ سردِ دل غم زده ام… هیچ نوری بجز از چشمِ تو تابان نبود! این آهنگ با شعری عاشقانه و ریتمی ملایم، از تأثیر عمیق حضور معشوق بر زندگی و جان عاشق روایت می کند. فضای احساسی و شاعرانهٔ اثر، سرشار از دلتنگی، عشق و امیدی است که با دیدار یار دوباره زنده می شود.
