صدایت کردم اما برنگشتی! همان جا شانه هایم کوه غم شد… جوابم را گرفتم با سکوتت! سکوتت را که دیدم باورم شد… پس از تو ماه را زیبا ندیدم! پس از تو از خودم هم دل بریدم… تمام درد دنیا سهم من شد من آن شب دردِ تنهایی کشیدم! دردِ تنهایی یعنی انتهای انتظار… بغض سنگین گلو… شانه های بی قرار درد تنهایی یعنی خاطرات نیمه جان! مرگ تدریجی عشق… گریه های بی امان رفتی شبم بی ماه شد… من بی سرو سامان شدم! چشمانم از مه پر شده هم خانه ی باران شدم… باور نکردم رفته ای… من بی تو تنها چه کنم… من امشبم را سرکنم با درد فردا چه کنم!
