همون موج دریای چشم تو بود، منو از زمین و زمان دور کرد… به دریا زدن کار قلبم نبود، منو موج چشم تو مجبور کرد! با حالی طوفان‌چشم داد… نفهمی، اصلاً منو باد برد! یه جای تو چشم تو ساکن شدم، که ساحل منو کامل از یاد برد. می‌دونستم اینجور عاشق شدن… می‌تونه یه روزی شکستم بده! مشخص بود اصلاً قرار چشات، ته قصه‌مون کار دستم بده. حالا انزوایی که سهمم شده… دلیلش همون عشق بی‌منطقه! تو دریای طوفانی پارو زدن، نتیجه‌ش شکستن دل قایقه… یه جوری شکستم که شاید دیگه، تا فردا همین تیکه‌ها غرق شه! منم ناخدایی که رو عرشهٔ خود، کشتی می‌مونه… تا غرق شه.
