وقتی که می رفتی دلش لرزید! بغض گلوش و هی فرو می خورد… رفت تواتاق و از روی طاقچه قران وآئینه برات آورد! دستای تو اما جدا افتاد از مادری که تنها یارت بود! باید گلای عشق ومی چیدی… این هدیه ی سرخ بهارت بود وقتی که می رفتی هوا بد بود طوفان شن تو شهر بر پا شد… گلدون حسن یوسف افتاد و وقتی شکست این خونه تنها شد! این دشت سرخ پاره پاره میدون مین یا ستاره…. این بارون تند بهاره یا خون قلبی بی مزاره نبضی نداره قلب گرم تو! توبستر تاریک خاک سرخ ازاین به بعد خونه ات یه جا دیگه است بایه در وسبز وپلاک سرخ… رفتی ولی این پیرزن بازم هرشب میاد روتو می پوشونه تورختخوابت قاب عکست رو! میزاره ولالایی میخونه می زاره ولالایی می خونه… می زاره ولالایی می خونه… وقتی که می رفتی دلش لرزیید!
