آرام، تمام خنده‌های مانده را به غم نشاندی. آرام، گذشته‌ای و در هوای بغض، خانه ماندی. آرام، خیال گریه‌ی شبانه؛ با تو دلم گرفته و بهانه با تو. ببر مرا به هر کجا، به هر جهان، با تو. بغض مرا ندیده‌ای، چرا بی‌خبری؟ جهان خسته را بی تو، هنوز کسی کنار من نیست. حال مرا گرفته خنده‌ات، دوری از این غم کشنده‌ات. این همه غم، ببین که کار من نیست. از من چه می‌خواهی، به جز آهی که می‌بارد؟ جز تو چی می‌خواهم؟ بگو، جز تو چه کم دارم؟ زیبا، تو زیبایی که تنهایی، که تنهایم. زیبا، بگو هرجا که می‌خواهی، تو می‌آیم. بغض مرا ندیده‌ای، چرا بی‌خبری؟ جهان خسته را بی تو، هنوز کسی کنار من نیست. حال مرا گرفته خنده‌ات، دوری از این غم کشنده‌ات. این همه غم، ببین که کار من نیست
