سرم بازار مسگرهاست، دلم در چنگ بربرهاست. چنان با خود گلاویزم، درونم جنگ زرگرهاست. نه میلی به سخن دارم، نه مشتاقم به خاموشی، که روح جان پریشانم، بلاتکلیف باورهاست. تظاهر می‌کنم خوبم، ولی از روی ناچاری، که جانم تنگه‌ای زخمی، به غمگینی بندرهاست. جنون در کاسه مغزم، چو سیر و سرکه می‌جوشد، و من بیزارم از قلبم، که گورستان دخترهاست. اجنه دائما در من نشست هفتگی دارند، که در من کودکی قلدر، هواخواه قلندرهاست. جهنم دره‌ای در من، همیشه گرم خودسوزیست، خودم هیزم، خودم آتش، خودم داغ صنوبرهاست. وبالم شد پر و بالم، زمانی که قفس مد شد. شنیدم از قفس‌سازی: قفس مرگ کبوترهاست. به چاه افتادن یوسف، به من این نکته را آموخت، که یوسف هم اگر باشی، حسابت با برادرهاست. شعر فاخر و اندیشه‌محور بهروز باغبان، تجلی نبوغ شاعرانه در خلق استعاره‌هایی بدیع و تصویرهایی شگفت‌انگیز از پیچیدگی‌های روح انسان است. اثری فراتر از ترانه که با اجرای صدای هوش مصنوعی، در قالبی متفاوت به گوش جان می‌نشیند.
