نه کسی آید به برم ، نه ز کس باشد خبرم ، به خدا هر جا گذرم ، تو جلوه گری… سوی تو آورده دلم ، به بلا خو کرده دلم ، ز غمت پرورده دلم ، ای رشک پری! به خدا دلخواه منی ، به شب من ماه منی ، ز چه رو جانکاه منی ، صبرم ببری! تو مرو از محفل من ، دل من شد قاتل من ، تو مجو از این دل من ، دیوانه تری چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی… از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی! از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی… نقش رخت نرود نفسی از یادم از چه به گوش دلت نرسد فریادم! چو برای تو زنده منم ، به هوای تو زنده منم… تا کی عاشق زار بلاکش تو ، بسوزد از غم عشق و از آتش تو… دردا دل به تو بستم و غافل از این ، که آتشین بود این عشق سرکش تو! خونم را میریزی ، تو با رقیب من آمیزی ، ز من چو بخت من بگریزی ، ز آه من نمیپرهیزی ماه منی ، تو آرزوی دلخواه منی ، اگرچه عشق جانکاه منی ، جدا ز من کجایی… گر نفسی ، به درد بی کرانم برسی ، نمی دهی دل خود به کسی ، اگر چه بی وفایی!
